Pies

Było już późno w nocy. Na pewno po godzinie dwudziestej drugiej.
Cały dom szykował się do pójścia spać. Ktoś kończył kąpiel, ktoś naciągał piżamę, światło było już przygaszone.

Siedziałam na kanapie i porządkowałam w głowie myśli z całego dnia. Koty leżały spokojnie obok mnie, zwinięte w puchate kuleczki. Tylko pies…
Pies podejrzanie mało się udzielał. Nastawiłam uszu. Czy śpi?
A może robi coś, czego wolałabym nie wiedzieć?

I wtedy usłyszałam to charakterystyczne, ciche szuranie. Takie kiedy wiesz, że szura czymś czym nie powinien szurać.

Poszłam do pokoju obok.
A tam … nasz słodki psiak, z pełnym zaangażowaniem, zajadał… czekoladę. Czekoladę, którą wyciągnął z plecaka. Czekoladę, która była dokładnie zapakowana, owinięta w dwa woreczki.

No cóż. Z możliwych wyborów – chyba najgorszy bo czekolada dla psa jest po prostu szkodliwa.

I to był dokładnie ten moment, w którym przypomina się zdanie:
„Miłość jest wtedy, gdy masz ochotę udusić… a jednak tego nie robisz.”

Sen musiał poczekać.

Wyruszyłam z córką i psem na nocne poszukiwania weta.
Mróz.
Śnieg.
I my w drodze.

W pierwszym miejscu nie było potrzebnego leku, ale na szczęście byli ludzie. Uważni, życzliwi i pomocni. Pomogli nam ustalić, gdzie możemy dostać potrzebny lek.

To nie było blisko więc ruszyliśmy autem. Auto na szczęście, mimo mrozu, odpaliło bez problemu.

Na miejscu czekały dwie młode, bardzo zaangażowane i kompetentne panie weterynarz.
Czas płynął wolniej niż zwykle, ale najważniejsze było jedno:
pies był zaopiekowany.
I bezpieczny.

Do domu dotarliśmy tuż przed północą.

Wiedzieliśmy, że pora spać ale emocje wciąż buzowały. Rozsądek jednak podpowiadał, żeby iść spać, bo kolejny dzień zapowiadał się intensywnie: praca, sesja na studiach, życie.

Mimo zmęczenia przypomniałam sobie jeszcze fragment z książki „Mały książe” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego i to zdanie :

Jesteś odpowiedzialny za to, co oswoiłeś.