Pieśni lasu
Są takie miejsca, do których wracam nie tylko drogą, ale przede wszystkim pamięcią.W dzieciństwie często jesienią chodziłam z tatą do lasu na grzyby. To były nasze małe wyprawy. Przy okazji poznawałam drzewa, uczyłam się rozpoznawać ptasie głosy i chłonęłam zapach lasu. Nie wiedziałam wtedy, że te chwile zostaną ze mną na tak długo.Do dziś lubię ten moment, kiedy stoję w lesie, opieram się o pień drzewa, zamykam oczy i po prostu jestem. Czuję las wszystkimi zmysłami, słyszę, jak żyje, oddycham jego zapachem, dotykam kory i przez chwilę nie muszę nic robić i nigdzie się nie spieszę.Dziś w kinie ogladałam film „Pieśni lasu” i stało się coś pięknego. Kiedy zamykałam oczy, znów byłam w tamtym lesie z dzieciństwa. Wróciły wspomnienia, zapachy i to szczególne poczucie bliskości z naturą. Z dzisiejszego seansu zabieram ze sobą myśl o tym, jak ważne jest pielęgnowanie…