W tym tygodniu dostałam od koleżanki w pracy jabłko. Zwykłe a jednak niezwykłe.
Piękne, rumiane i pachnące polskim sadem.
Ten mały gest przeniósł mnie myślami do wczesnego dzieciństwa, gdy jeszcze żyła moja prababcia.
Zawsze, gdy nas odwiedzała, to w kieszeni fartucha miała dla dzieci jakiś skarb.
Nie były to zabawki, modne ubrania ani błyszczące drobiazgi.
To były dary natury. Latem świeże owoce, zimą suszone jabłka albo bułeczki zrobione jej rękami.
Te prezenty pachniały i smakowały sadem, Polską (choć wtedy chyba jeszcze tego nie wiedziałam co to Polska) , ciepłem i miłością. Były jak szept: „pamiętam o tobie”, jak dotyk dłoni, jak serdeczny uśmiechu, który zostaje w sercu na długo.
Dziś myślę, że w takich drobnych, czułych gestach mieszka prawdziwa moc.
Moc, która karmi duszę . Karmi nie tylko jabłkiem, ale pamięcią, wdzięcznością i miłością.
A Ty? Co pamiętasz ? Jakie karmiące wspomnienie z dzieciństwa do Ciebie wraca?
Podoba Ci się moja twórczość?
ZOSTAŃ PATRONEM
