Są takie miejsca, do których wracam nie tylko drogą, ale przede wszystkim pamięcią.
W dzieciństwie często jesienią chodziłam z tatą do lasu na grzyby. To były nasze małe wyprawy. Przy okazji poznawałam drzewa, uczyłam się rozpoznawać ptasie głosy i chłonęłam zapach lasu. Nie wiedziałam wtedy, że te chwile zostaną ze mną na tak długo.
Do dziś lubię ten moment, kiedy stoję w lesie, opieram się o pień drzewa, zamykam oczy i po prostu jestem. Czuję las wszystkimi zmysłami, słyszę, jak żyje, oddycham jego zapachem, dotykam kory i przez chwilę nie muszę nic robić i nigdzie się nie spieszę.
Dziś w kinie ogladałam film „Pieśni lasu” i stało się coś pięknego. Kiedy zamykałam oczy, znów byłam w tamtym lesie z dzieciństwa. Wróciły wspomnienia, zapachy i to szczególne poczucie bliskości z naturą.
Z dzisiejszego seansu zabieram ze sobą myśl o tym, jak ważne jest pielęgnowanie w sobie zachwytu. Takie słowa do tej pory brzmią w moich uszach i mieszają się z odglosami dzikiej przyrody, nocnego nawoływania gluszczca, krzyków żurawi, słodkich treli strzyżyka, miauko- poszczekiwania rysia i rykow jeleni:
„Trzeba pielęgnować w sobie zachwyt. Dopóki wstaje słońce, dopóki możemy patrzeć na świat, słuchać śpiewu ptaków i dostrzegać piękno w drobiazgach, nie wolno nam utracić tej umiejętności. Bo życie składa się właśnie z takich chwil, które mijają, zanim zdążymy je zauważyć”.
Żyć tak, aby codzienny pośpiech nie odebrał nam umiejętności zatrzymywania się przy tym, co pozornie zwyczajne.
Czasem wystarczy promień słońca między drzewami, śpiew ptaka albo zapach wilgotnej ziemi, żeby przypomnieć sobie, jak dobrze jest po prostu być.
Podoba Ci się moja twórczość?
ZOSTAŃ PATRONEM