Kintsugi

Są takie słowa, które wracają do nas z różnych stron świata jakby chciały, żebyśmy w końcu usłyszeli je naprawdę.
Ostatnio powraca do mnie kintsugi. Stara japońska sztuka naprawiania potłuczonych naczyń.
Kin oznacza złoto.
Tsugi to połączenie.
Nie ukrywa się w niej pęknięć ani nie udaje, że nic się nie stało.
To właśnie miejsca zranione zostają otulone złotem.
Pomyślałam, że my też jesteśmy jak te naczynia.
Nosimy ślady zranień, strat, zawodów, przemilczeń.
Czasem próbujemy je schować pod uśmiechem albo perfekcją.
A przecież to właśnie pęknięcia uczą nas wrażliwości.
Dzięki nim stajemy się bardziej prawdziwi.
Bardziej miękcy dla siebie i innych ale też mocniejsi, choć już inaczej niż kiedyś.
Kiedyś z zapartym tchem czytałam o kintsugi w książce Purezento a dziś wróciło do mnie w artykule „Kiedy spotkają się dwa żurawie…”.
I zatrzymał mnie fragment inspirowany chińską mądrością:
„Nie możesz powstrzymać smutnych ptaków przed przelotami nad twoją głową, ale możesz je powstrzymać przed uwiciem gniazda w twoich włosach.”
To chyba właśnie o tym jest dojrzała dorosłość.
Nie o życiu bez bólu ale o tym, by smutek nie odebrał nam światła.
Kintsugi w moim świecie jest o tym by po każdym pęknięciu nadal wybierać życie, miłość i nadzieję.
Może nie jesteśmy zniszczeni. Może po prostu składamy się od nowa ze złotem w miejscach, które kiedyś bolały najbardziej.

O czym jest kintsugi w Twoim świecie?