You are currently viewing Światło i motyl

Światło i motyl


Jest taki czas w roku, kiedy częściej myślimy o tych, których już z nami nie ma. Wracamy wspomnieniami, przeglądamy stare fotografie, opowiadamy historie i odwiedzamy miejsca, w których można symbolicznie, choć na chwilę pobyć bliżej tych, za którymi tęsknimy.
Ostatnio u kuzynki na ganku przed domem samo zapaliło się światło.
I wiesz, co pomyślałam jako pierwsze? Pomyslalam, że to jej tata daje znać, że czuwa, że oświetla jej drogę.
Może to tylko instalacja elektryczna, a może coś więcej? Pozwalam sobie brać pod uwagę tę drugą wersję.
Później rozmawiałyśmy z kuzynkami o tym, jak różnie w różnych krajach obchodzi się pamięć o zmarłych.
W Meksyku jest kolorowo, muzycznie, niemal karnawałowo. Śmierć jest tam częścią życia, a wspominanie tych, którzy odeszli, przybiera formę radosnego świętowania.
W Holandii pogrzeby często mają charakter spotkania. Są zdjęcia, wspomnienia, rozmowy przy kawie. Jest miejsce na opowiadanie historii i przywoływanie człowieka takim, jakim był.
A w Polsce? Jest zaduma, cisza, odwiedzanie cmentarzy i znicze, które symbolizują małe światełka pamięci.
Lubię w nas, Polakach, to, że tak długo i konsekwentnie kultywujemy pamięć o przodkach, również to, że cmentarze są zadbane, że odwiedzamy groby, pamiętamy o datach, zapalamy znicze.
Czasem dekoracje bywają naprawdę imponujące, może nawet przesadnie okazałe, ale przecież to już kwestia indywidualnych upodobań.
Lubię też te wesołe wspominki. Kiedy zamiast mówić wyłącznie o tym, że kogoś brakuje, przypominamy sobie jego powiedzonka, charakterystyczne gesty, małe dziwactwa i zabawne historie. Lubię kiedy śmiech miesza się ze wzruszeniem. Przecież człowiek to nie tylko data urodzenia i data śmierci a całe mnóstwo chwil, które zostawił w innych ludziach.
I pozwalam sobie myśleć, że ci, którzy odeszli, nie zniknęli całkiem i ze czasem wysyłają nam swoje małe znaki.
Warto więc uważnie obserwować otoczenie.
Może to światło, które niespodziewanie zapala się na ganku a może motyl, który nagle przysiada na naszych włosach, jakby jakaś znajoma dłoń delikatnie głaskała nas po głowie.
Nie wiem, czy to przypadek, natura, czy coś, czego jeszcze nie potrafimy nazwać ale lubię dostrzegać takie chwile.
Myślę, że pamięć to nie tylko to, co nosimy w sobie. Może to także nasza gotowość, by rozpoznać obecność w czymś zupełnie nieoczekiwanym.


Masz czasem takie chwile, kiedy myślisz, że ktoś, kogo już z Wami nie ma, właśnie daje Wam znać, że pamięta i czuwa?

Podoba Ci się moja twórczość?

ZOSTAŃ PATRONEM

Dodaj komentarz