Gdy zakwitną krokusy

Czas w ostatnich dniach zachowywał się inaczej.

Rozszerzał się, falował i jednocześnie stawał się bardziej abstrakcyjny niż zwykle.

27 stycznia celebrowałam swoje urodziny. Życzenia docierały do mnie z różnych stron, od gór aż po morze, przez Azję i Amerykę, przez różne kraje Europy. Jakby słowa i czas miały skrzydła, znały skróty i nie uznawały granic. Z każdego słowa płynęła serdeczność, a ona nie podlega kalendarzom ani nie zna granic.

Poczułam się zauważona i kochana.

Dowiedziałam się o istnieniu elitarnych klubów: 20+, 30+, 40+, 50+ 60+, 70+…. 100+ itd. Z dumą i radością przyjęłam awans do kolejnego klubu. To wyjątkowe wyróżnienie. Mam już przecież honorowe członkostwo w niektórych z tych klubów. Czas nie odjął mi niczego a raczej nauczył wybierać to, co ważne.

Zdecydowałam, że urodziny w tym roku świętuję przez cały rok . To niesamowity czas.

Tego samego dnia rozmawiałam też z moją kuzynką. Mieszkamy dziś w różnych miastach, ale nadal lubimy się spotykać. Szukamy wspólnych terminów i przestrzeni. Każda z nas ma swoje zobowiązania: rodzinne, służbowe, codzienne. A kalendarze wiecie jak to jest …. kalendarze pełne pól do uzupełnienia, terminy w nieustannym biegu. Takie tam niuanse codziennego życia. I gdy próbowałyśmy znaleźć konkretną datę na kolejne wspólne spotkanie to czas na chwilę się zatrzymał. Był taki moment jak w filmach gdy obraz zwalnia, muzyka się zmienia …
Padło jedno zdanie, które wszystko uprościło i pogłębiło jednocześnie: Spotkajmy się, gdy zakwitną krokusy.

Bez godziny. Bez presji. Z zaufaniem, że przyjdzie właściwy moment.

Wnioski z powyższego mam następujące:

Nie wszystko da się wpisać w kalendarz. Niektóre chwile rozkwitają same.

Jestem wdzięczna za wspaniałych ludzi, którzy przychodzą do mojego życia we właściwym czasie ♥