Wśród zieleni, ciszy i szeptów drzew odkryłam coś prostego, a poruszającego do głębi. Mam w sobie spiżarnię. I jest w niej wszystko, czego potrzebuję. Jest tam spokój, który zna mój rytm. I siła, która nie musi krzyczeć. Są odpowiedzi, które dojrzewały w ciszy. I światło, które pamięta, nawet gdy ja zapominam. Tu jest cierpliwość, odwaga, czułość i siła. To w wewnętrznej spiżarni jest moje “poradzę sobie”, “nie wiem, ale pójdę”. Nie muszę iść po to w świat. To już jest we mnie. Zawsze było . Człowiek to dom i każdy ma swoją spiżarnię. Mniejszą lub większą. Taką, do której warto wracać — codziennie. A Ty… kiedy ostatni raz zajrzałaś/zajrzałeś do swojej wewnętrznej spiżarni? Co by się zmieniło w Twoim życiu, gdybyś zajrzała/zajrzał dziś do swojej spiżarni… z czułością?

Zasnęłam wczoraj około 20.00. Obudziłam się dziś po 7.00. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak głęboko i długo spałam . Jakieś przeziębienie krąży w powietrzu ale dopóki termometr nie pokazuje 40 stopni Celsjusza to życiowa bieżnia mówi "dajesz". Sen przyszedł jak ciepły koc, który bez słów mówi: „Już nic nie musisz, teraz ja się tobą zaopiekuję.” Wciąż się uczę, że nie wszystko trzeba zdobywać, kupować, udowadniać. Że to, co najprostsze - potrafi najskuteczniej uzdrawiać. Światło słońca. Przyjacielskie słowo. Zimny prysznic o poranku. Ciało w ruchu. Dłonie na skroniach w spokojnym automasażu. Oddech. Kilka minut spaceru bez celu - na odpoczynek. Ale sen…. Sen to jak powrót do źródła. Jak rozmowa z czymś większym, co mówi: jesteś, żyjesz, wystarczysz. Niech dziś będzie delikatnie. Z wdzięcznością za to, co darmowe i prawdziwe.