Dawno, dawno temu, w pewnym uroczym domu znajdował się niezwykły pokój. Stały tam piękne, drewniane meble. Meble te pamiętały jeszcze historie, o których świat juz dawno zdążył zapomnieć. Tuż przy oknie, stała luneta przez którą można było podobno zobaczyć znacznie więcej niż oczami.Mieszkała tam kobieta, która miała już swoje lata, może sześćdziesiąt, a może znacznie, znacznie więcej. Jej oczy nie widziały świata, a jednak zdawało się, że dostrzega to, co dla innych pozostawało ukryte.Wiele lat wcześniej pewien mężczyzna zabrał jej klucz. Zabrał, bo był przekonany, że jest ze szczerego złota. Wierzył, że posiadanie tego klucza uczyni go kimś wyjątkowym i otworzy przed nim drzwi do miejsc, do których inni nie mieli dostępu.Zabrał więc klucz i odszedł.Kobieta nie ruszyła za nim, nie zawołała go oraz nie wyjawiła też pewnej tajemnicy.... prawdziwy złoty klucz nigdy nie opuścił domu.Mijały długie lata. Pory roku…