Pieśni lasu

Są takie miejsca, do których wracam nie tylko drogą, ale przede wszystkim pamięcią.W dzieciństwie często jesienią chodziłam z tatą do lasu na grzyby. To były nasze małe wyprawy. Przy okazji poznawałam drzewa, uczyłam się rozpoznawać ptasie głosy i chłonęłam zapach lasu. Nie wiedziałam wtedy, że te chwile zostaną ze mną na tak długo.Do dziś lubię ten moment, kiedy stoję w lesie, opieram się o pień drzewa, zamykam oczy i po prostu jestem. Czuję las wszystkimi zmysłami, słyszę, jak żyje, oddycham jego zapachem, dotykam kory i przez chwilę nie muszę nic robić i nigdzie się nie spieszę.Dziś w kinie ogladałam film „Pieśni lasu” i stało się coś pięknego. Kiedy zamykałam oczy, znów byłam w tamtym lesie z dzieciństwa. Wróciły wspomnienia, zapachy i to szczególne poczucie bliskości z naturą. Z dzisiejszego seansu zabieram ze sobą myśl o tym, jak ważne jest pielęgnowanie…

0 Komentarzy

Światło i motyl

Jest taki czas w roku, kiedy częściej myślimy o tych, których już z nami nie ma. Wracamy wspomnieniami, przeglądamy stare fotografie, opowiadamy historie i odwiedzamy miejsca, w których można symbolicznie, choć na chwilę pobyć bliżej tych, za którymi tęsknimy.Ostatnio u kuzynki na ganku przed domem samo zapaliło się światło.I wiesz, co pomyślałam jako pierwsze? Pomyslalam, że to jej tata daje znać, że czuwa, że oświetla jej drogę.Może to tylko instalacja elektryczna, a może coś więcej? Pozwalam sobie brać pod uwagę tę drugą wersję. Później rozmawiałyśmy z kuzynkami o tym, jak różnie w różnych krajach obchodzi się pamięć o zmarłych.W Meksyku jest kolorowo, muzycznie, niemal karnawałowo. Śmierć jest tam częścią życia, a wspominanie tych, którzy odeszli, przybiera formę radosnego świętowania.W Holandii pogrzeby często mają charakter spotkania. Są zdjęcia, wspomnienia, rozmowy przy kawie. Jest miejsce na opowiadanie historii i przywoływanie człowieka takim,…

0 Komentarzy

Północny wschód

Jadę na północny wschód. Warszawa jest szybka i głośna. A kiedy potrzebuję ciszy to jadę właśnie tam: na północny wschód. W stronę przestrzeni, spokoju i czegoś, co czasem nawet trudno nazwać. I już od samego początku ta podróż pokazuje mi na zewnątrz zmiany, które zachodzą wewnątrz. Najpierw duży dworzec i szybki pociąg IC. Potem przesiadka w Olsztynie, kawa z przesłaniem „Poznajmy się przy kawce” i pociąg regionalny w kierunku Ełku... choć ja wysiadam wcześniej - w Łankiejmach. Ze stacji do miejsca docelowego jeszcze pięć kilometrów. A tam nie ma taksówek, metra ani tramwajów. Umawiam się więc z kimś, kto odbierze mnie z dworca. I nagle przypomina mi się scena z „Ani z Zielonego Wzgórza”, kiedy Ania przyjeżdża do Bright River i czeka na Mateusza, który ma ją zabrać do nowego domu. Uśmiecham się na tę myśl. Może dlatego, że jest…

0 Komentarzy

Bajka o kobiecie i złotym kluczu

Dawno, dawno temu, w pewnym uroczym domu znajdował się niezwykły pokój. Stały tam piękne, drewniane meble. Meble te pamiętały jeszcze historie, o których świat juz dawno zdążył zapomnieć. Tuż przy oknie, stała luneta przez którą można było podobno zobaczyć znacznie więcej niż oczami.Mieszkała tam kobieta, która miała już swoje lata, może sześćdziesiąt, a może znacznie, znacznie więcej. Jej oczy nie widziały świata, a jednak zdawało się, że dostrzega to, co dla innych pozostawało ukryte.Wiele lat wcześniej pewien mężczyzna zabrał jej klucz. Zabrał, bo był przekonany, że jest ze szczerego złota. Wierzył, że posiadanie tego klucza uczyni go kimś wyjątkowym i otworzy przed nim drzwi do miejsc, do których inni nie mieli dostępu.Zabrał więc klucz i odszedł.Kobieta nie ruszyła za nim, nie zawołała go oraz nie wyjawiła też pewnej tajemnicy.... prawdziwy złoty klucz nigdy nie opuścił domu.Mijały długie lata. Pory roku…

0 Komentarzy