Pieśni lasu

Są takie miejsca, do których wracam nie tylko drogą, ale przede wszystkim pamięcią.W dzieciństwie często jesienią chodziłam z tatą do lasu na grzyby. To były nasze małe wyprawy. Przy okazji poznawałam drzewa, uczyłam się rozpoznawać ptasie głosy i chłonęłam zapach lasu. Nie wiedziałam wtedy, że te chwile zostaną ze mną na tak długo.Do dziś lubię ten moment, kiedy stoję w lesie, opieram się o pień drzewa, zamykam oczy i po prostu jestem. Czuję las wszystkimi zmysłami, słyszę, jak żyje, oddycham jego zapachem, dotykam kory i przez chwilę nie muszę nic robić i nigdzie się nie spieszę.Dziś w kinie ogladałam film „Pieśni lasu” i stało się coś pięknego. Kiedy zamykałam oczy, znów byłam w tamtym lesie z dzieciństwa. Wróciły wspomnienia, zapachy i to szczególne poczucie bliskości z naturą. Z dzisiejszego seansu zabieram ze sobą myśl o tym, jak ważne jest pielęgnowanie…

0 Komentarzy

Światło i motyl

Jest taki czas w roku, kiedy częściej myślimy o tych, których już z nami nie ma. Wracamy wspomnieniami, przeglądamy stare fotografie, opowiadamy historie i odwiedzamy miejsca, w których można symbolicznie, choć na chwilę pobyć bliżej tych, za którymi tęsknimy.Ostatnio u kuzynki na ganku przed domem samo zapaliło się światło.I wiesz, co pomyślałam jako pierwsze? Pomyslalam, że to jej tata daje znać, że czuwa, że oświetla jej drogę.Może to tylko instalacja elektryczna, a może coś więcej? Pozwalam sobie brać pod uwagę tę drugą wersję. Później rozmawiałyśmy z kuzynkami o tym, jak różnie w różnych krajach obchodzi się pamięć o zmarłych.W Meksyku jest kolorowo, muzycznie, niemal karnawałowo. Śmierć jest tam częścią życia, a wspominanie tych, którzy odeszli, przybiera formę radosnego świętowania.W Holandii pogrzeby często mają charakter spotkania. Są zdjęcia, wspomnienia, rozmowy przy kawie. Jest miejsce na opowiadanie historii i przywoływanie człowieka takim,…

0 Komentarzy

9 pokoleń

Spotkałam niedawno mojego znajomego z liceum. Nie widzieliśmy się od wielu lat. Po skończeniu liceum pojechaliśmy w różne strony Polski. Ja wyjechałam na północ, on na południe. Trochę jak bohaterowie serialu "Północ - Południe": Orry Main i George Hazard.Ale nie o tym chciałam dziś napisać.Zapytałam Grzegorza, co u niego słychać i opowiedział mi o swojej pasji, którą zajmuje się już od piętnastu lat. To genealogia. Przegląda stare archiwa, odczytuje dawne księgi i szuka przodków. A najbardziej fascynuje go odkrywanie koligacji między ludźmi. Szuka różnych powiązań, tych oczywistych i tych, których nikt by się nie spodziewał.Okazało się, że odnalazł nawet powiązania między osobami z naszej klasy z liceum. Można pokusić się o stwierdzenie, że wszyscy jesteśmy jedną, wielką rodziną. Kilka dni temu przesłał mi moje drzewo genealogiczne. 9 pokoleń. Slownie: dziewięć!! Nieźle, co ? Kawał historii. Patrzyłam na te rozgałęziające się…

0 Komentarzy

Pomidory

Szaro, buro i deszcz stukał o szyby. Opowiadał historię o wszystkich odcieniach szarości.Stałam dzis rano przy oknie, patrzyłam w strugi deszczu i na głos opisywałam ten poranek. Szary czerwiec. Szare niebo. Szary dzień.Wtedy do pokoju weszła moja córka.Spojrzała na mnie i powiedziała:- Mamo, myśl o pomidorach. Pomidory są czerwone.I nagle coś się zmieniło.Jakby ktoś lekko machnął zaczarowaną różdżką. Nagle jakby ktoś wymienił biało czarny telewizor na kolorowy. Magia. To było jak przypomnienie, że nawet gdy świat za oknem wydaje się cały utkany z szarości, gdzieś obok dojrzewają czerwone pomidory.Dobrze mieć w domu taką mądrą kobietę. Taką, która jednym zdaniem potrafi przywrócić barwy światu.❤️ Jesli kiedyś przytłoczy Cię szarość, pomyśl o swoich pomidorach.

0 Komentarzy