Jest piękny majowy wieczór. Słyszę, jak przyjaciółka coś nuci. Właściwie to bardziej czuję niż słyszę.I ja zaczynam nucić.Najpierw wewnętrznie, potem cicho, ale już na głos.Jezuuus maaaluuusieeeeenki, leży wśród staaajenki…Pyta mnie: Skąd wiedziałaś, że to właśnie to?Odpowiadam, że po prostu czułam ale też nie kryję zdziwienia: Skąd kolęda w maju?I jeszcze przez dwa dni ta melodia chodzi za mną.Mruczy się sama pod nosem, wraca między śniadaniem a obiadem.Jezuuus maaaluuusieeeeenki, leży wśród staaajenki…Zdarzyło Ci się kiedyś, że jakaś melodia wraca i wraca, i sama się nuci?Tak po cichu przejmuje kawałek dnia?Czujesz to?A dziś rano ta sama przyjaciółka wysłała mi włoskie melodie.Tym razem "Ci sarà" duetu Al Bano i Romina Power.I już nucę pod nosem:... Dopo questa vita che si dimentica di teDopo questo cielo senza…I doceniam bardzo, że jednak nie kolęda w maju.Do grudnia już niedaleko ale na razie maj.Wszystko w swoim…

Usiadłam dziś na chwilę. Tak naprawdę tylko na 15 minut, żeby spotkać się ze sobą.A że łatwiej mi usłyszeć własne myśli, kiedy piszę, wzięłam notes i długopis.Pierwszy długopis padł na pierwszym wyrazie.Drugi w ogóle nie podjął współpracy.Trzeci pisał tylko przez chwilę.Czwarty ... hmmm również się poddał.Pomyślałam:„No dobrze… do ilu razy sztuka?”I wtedy wzięłam ołówek. A wraz z nim wróciło wspomnienie z dzieciństwa.„Zaczarowany ołówek”. Pamiętasz?Bajka o chłopcu, który rysował różne rzeczy, a one później stawały się prawdziwe.I pomyślałam sobie, że marzenia są trochę jak obrazy rysowane zaczarowanym ołówkiem w wyobraźni.Najpierw pojawiają się gdzieś cicho w środku. Bez wyraźnych kształtów i ledwie widoczne.Tylko ogólny zarys.A potem, kiedy dajemy im uwagę, słowa i odwagę,powoli zaczynają nabierać realnych kształtów.Może właśnie dlatego czasem tak trudno zacząć pisać.Albo odważyć się marzyć.Bo każde zapisane zdanie, każde marzenie, jest trochę jak pierwszy szkic czegoś, co chce zaistnieć naprawdę.…