Idę z psem przez Warszawę i czuję w powietrzu zapach kwiatów wiśni. Czujesz to ?To jak czas małej Japonii, kraju kwitnącej wiśni.Uwielbiam ten zapach.A dzięki różnorodności, jaką mamy w Polsce, możemy doświadczać wielu światów naraz.Jest moment na naszą małą Japonię, są też alpejskie łąki pełne krokusów niczym w Alpach.Latem rozkwitają lawendowe pola jak w Prowansji , fioletowe, miękkie i pachnące.A potem przychodzi jesień. Złota, głęboka, nasycona barwami jak w Nowej Anglii. Kojarzysz te pocztówki ze złotymi i czerwonymi drzewami?Polskie lasy płoną czerwienią, pomarańczem i złotem. Najbardziej jesienią lubię klony.Widoki w Bieszczadach spokojnie mogą konkurować z tymi z pocztówek.Niektóre kraje słyną z jednego obrazu a my mamy ich wiele.I myślę sobie, że Polska ma w sobie coś z podróży bez ruszania się z miejsca.Wystarczy trafić na właściwy moment.Jak tu nie kochać Polski?

Rozmawiałam wczoraj z pięknymi, mądrymi kobietami. Kobietami, które niosą w sobie całe ogrody, choć czasem jeszcze o tym nie wiedzą.Rozmowa popłynęła miękko. Najpierw w stronę zabaw z dzieciństwa.Do śnieżnej zimy i iglo budowanych małymi dłońmi, do występów na scenie, na której serce biło głośniej niż muzyka, do śmiechu przy karaoke, który nie potrzebował perfekcji.A potem wydarzyło się coś niezwykłego.Każda z nas została poproszona, by przypomnieć sobie: jakim kwiatem była wtedy.I nagle zrobiło się… pełno. Tulipany otwierały się nieśmiało i falowały na rozległych, barwnych polach, nagietki świeciły ciepłem jak małe słońca, słoneczniki świeciły własnym blaskiem, cynie stały dumnie w swoich kolorach, mniszek lekarski - ten nasz mleczyk - rozsypywał marzenia na wiatr i aż chciało się go celebrować, malwy rosły wysoko, przy ścianach dawnych domów, szarotki trwały w swojej delikatnej sile, a bluszcz… splatał wszystko, co chciało być razem. I wtedy…