Czy tęsknota to głupota? Czasem budzi się we mnie tęsknota, której nie potrafię nazwać. Coś między snem a pragnieniem, między tym, co bylo a tym co dopiero mogłoby się wydarzyć. Taki refleksyjny nastrój przyszedł do mnie po koncercie Michała Bajora z piosenkami z pięknej płyty „No a ja?” Zdarzyło Ci się kiedyś być na koncercie Bajora? Jeśli nie to nawet jeśli nie słuchasz na codzień jego piosenek to pozwól sobie kiedyś na ten luksus i idz na koncert tego artysty . Artysty przez wielkie A. W piosenkach na tym koncercie cicho płynie pytanie, jakby gdzieś z samego dna serca - "No, a ja?" I myślę sobie: ile razy my sami znikamy z własnej historii, bo świat był ważniejszy? Bo ktoś inny potrzebował więcej? Bo baliśmy się, że jeśli powiemy „ja też chcę”, to wszystko się rozsypie? A przecież marzenia, tęsknota,…

Maraton sztafet i sztafeta pokoleń Miałam w sobotę zaszczyt kibicować 2 drużynom Magenta Team i Magenta Team Pokolenie T. Piękne doświadczenie. Podziwiam biegaczy. Dużo dali z siebie i czuć było w powietrzu ducha walki oraz widać było działanie zespołowe. Pomiędzy dopingowaniem znalazł się też czas na rozmowy o życiu. Usłyszałam duzo pięknych historii m.in. o tym jak jedna dojrzała, samodzielna mama zastanawiała się jak to wyjdzie jeśli pozwoli młodzieży ogarnąć imprezę urodzinową. W swojej mądrości odpuściła kontrolę, zaufała dzieciom, właściwie to dorosłym juz dzieciom. Impreza udała się znakomicie. Pomyślałam o zaufaniu, odwadze i oddawaniu kontroli. Przypomniałam sobie określenie, które już rzadko pojawia się w rozmowach: sztafeta pokoleń — piękne, a zarazem poruszające wyrażenie. Przypomina mi, że życie to nie sprint, lecz bieg długodystansowy, w którym każdy z nas przez chwilę niesie pałeczkę i każdy ma znaczenie. To, co przekazujemy dalej…

Rano znajoma powiedziała, że czuje od kilku tygodni duże zmęczenie. Moje myśli poszybowały w kierunku terapii czaszkowo krzyżowej. Nie zastanawiałam się czemu akurat o tym pomyślałam. Ale poczułam , że warto o tym powiedzieć więc powiedziałam. Skorzystała, szybko zapisała się na wizytę a potem wróciła do mnie z informacją, że tego jej było potrzeba, że czuje się lepiej. A mi skrzydła urosły i baterie się doładowały od tej wiadomości . Aż miałam przyjemne ciarki na ciele gdy słuchałam nagranej przez nią wiadomości. Potem kolega opowiedział, że zauważa u siebie różne , niby drobne objawy które go męczą i martwią i dodał, że czuje, że niedużo czasu mu zostało . Zimny dreszcz przeszył powietrze. Aż wstrzymałam oddech. To jeszcze młody człowiek , tuż po czterdziestce. A gdy wychodziłam z pracy to spotkałam koleżankę, która powiedziała, że dopadł ją syndrom SKS ...…