Siedziałam w sobotę przy ognisku w Leśnym Zakątku i patrzyłam w ogień. Słuchałam, jak cicho trzaskają iskry i pomyślałam, że chyba najbardziej lubię właśnie takie chwile. Przy ognisku historie płyną inaczej. Jest w nich więcej ciszy i więcej uważności. Mniej pośpiechu. A człowiek staje się jakiś ciekawszy.Może dlatego kilka godzin wcześniej, kiedy zamknęłam książkę „Notatki z podłogi”, pomyślałam o czymś, co zdarzyło mi się drugi raz w tym życiu.Chciałabym poznać człowieka, który ją napisał.Nie tylko przeczytać kolejny wywiad czy obejrzeć zdjęcie na okładce, ale usiąść gdzieś obok, posłuchać, jak opowiada o świecie i o tym, co doprowadziło go do napisania właśnie tej historii.Pierwszy raz miałam takie pragnienie po przeczytaniu „Czarodzieje mogą wszystko”. I to spotkanie rzeczywiście się wydarzyło. Było piękne. Mam nadzieję, że tym razem również los ułoży taką możliwość.Pomyślałam dziś, że mam niezwykły przywilej żyć w czasach, w których…

Ach, co to był za ślub…Piękni, dojrzali, zakochani.Sylwia i Michał. Żabcia i Strażak.Myślicie, że takie historie zdarzają się tylko w bajkach? A może życie potrafi napisać scenariusz, na który żaden bajkopisarz by nie wpadł?Michała znam jeszcze z ubiegłego tysiąclecia. Wiem, wiem brzmi poważnie i bardzo odlegle, a to po prostu czasy liceum. Sylwię poznałam kilka lat temu.W pierwszą sobotę lipca Anno Domini 2026 wzięli ślub. I to był jeden z tych dni, kiedy z ogromną przyjemnością patrzy się na dwoje ludzi. Słucha, jak wypowiadają słowa przysięgi - pewnie, spokojnie i z czułością. A pomiędzy kolejnymi zdaniami można usłyszeć coś jeszcze. Wzruszenie. Wdzięczność. Świadomość drogi, którą przeszli.Później, już podczas przyjęcia weselnego opowiadali o początku swojej historii. O spotkaniu sprzed kilku lat. O tym, co ich połączyło. O pozornych przypadkach, które z perspektywy czasu wcale przypadkami nie są. O tym, że niektóre…