Macie czasem wrażenie, że życie to zbiór opowieści ? Wczoraj kosilam trawnik. Rzadko w tym roku to robię więc było co kosić. Oj było. Ale i tak znalazłam chwilę, żeby popatrzeć na hortensje. I pomyślałam, że moda na rośliny zmienia się tak jak pory roku. Pamiętam, kiedy tuje były królowymi ogrodów. Równe rzędy zielonych ścian, niby eleganckie, a jednak jakieś… milczące. Dziś niektórzy mówią, że są passe. W ich miejsce pojawiły się inne rośliny m.in. hortensje bukietowe. I całe szczęście, że te kwiaty dotarły do Polski. Jest w nich jakaś lekkość . Każdy kwiat jest jak mała chmurka. Mam je w swoim ogrodzie i za każdym razem, gdy patrzę, czuję zachwyt i podziw. Bo one nie tylko kwitną, one opowiadają. O trwaniu mimo kapryśnej pogody. O pięknie, które sprawia wrażenie jakby nie wymagało wysiłku. Nasyciłam wzrok widokiem pięknych kwiatów a…

Ostatnio budzę się w środku nocy. O drugiej w nocy. Czasem o piątej. Leżę i pozwalam płynąć myślom. Noc otwiera inną przestrzeń, w której wszystko staje się wyraźniejsze a jednocześnie takie jakby z innej rzeczywistości. Noc to brama do tego, co ukryte głęboko. Nucę wtedy w głowie: „Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie, może mnie odwiedzi”. Znacie tę piosenkę SDM? Ten fragment często przypomina mi się w nocy. Dużo mam różnych wspomnień, które uruchamia ten kawałek. Ale przypomina mi też o tym, że w nocy człowiek spotyka się sam ze sobą. Nie z tym codziennym, takim zabieganym, tylko z tym głębszym. Z tym który słucha, patrzy i czuje. Może właśnie wtedy w nocy, gdy nic nie trzeba, tak między jawą a snem, może właśnie wtedy jestem najbliżej swojej prawdy ?