Dźwięki
Słońce chyli się ku zachodowi ale na tej wyspie to nie jest cichy zachód.Zamykam oczy i zamiast obrazów chłonę dźwięki.Najpierw słyszę ptaki. Śpiewają czysto, lekko i radośnie.Ich melodie przypominają mi wiersz z dzieciństwa, „Ptasie radio”… Pamiętasz ten wiersz?Tijo, trijo, tru lu lu lu lu… A potem słyszę coś zupełnie innego.Głos muezina, który nawołuje do modlitwy. Ten dźwięk jest nieznany, nieoswojony, więc słyszę go po swojemu ... jak falę dźwięku, jak „uuu ma aaaa mla…”Słucham z ciekawością, bez potrzeby rozumienia. I nagle w tle pojawiają się dzwoneczki. Słychać je coraz bliżej i głośniej.Znajome dzwięki z zimowej piosenki:Zima, zima, zima, parska raźno koń, jadę, jadę w świat sankami, sanki dzwonią dzwoneczkami:dzyń, dzyń, dzyń... Tylko skąd tu sanki??? Przecież jestem nad oceanem. Bez zimy i bez śniegu. Zaskakujące, jak pamięć i zmysły potrafią splatać światy, które nigdy się nie spotkały.Pierwszy raz podziwiam zachód…